araba sevdası*

Hiç araba özlemi duymadım ben. Bir arabaya hiç sevdalanmadım mahallenin renkli parlak kağıtlarda prototip resimleri biriktiren janti bebeleri gibi. 90'lar bittikten sonra araba dergileri almayı bırakıp masaüstüne duvar kağıdı olarak araba koyanlarla da aram çok iyi değildi. Akşamları yemekten sonra babaları tv karşısında uyuklarken kimseye çaktırmadan arabayı kaçıran yeni yetmeler gibi araba kullanmak için yanıp tutuştuğum da olmadı bu yaşıma kadar. Bir ara Turbo sakızlardan çıkan kağıtları biriktirdim, güzel güzel NFS oynadım, iyi çarpışan araba kullandım hepsi o. Annemle babamın da ben büyüyene kadar hiç arabası olmadı. Bunu belki de fazla kanıksadığımdan içimde araba sevgisi büyümedi, güdük kaldı.

Ama işte dünyam değişti. Eski semtimin bir arabanın zor geçtiği sokaklarından uzaklaşıp, otoparkı olan ve tenha sokaklı yeni evimize taşınınca bana bir haller oldu. Bir iki haftadır içimdeki araba isteği had safhaya ulaştı. Devamlı etraftaki arabaları kesiyor, hepsini de beğeniyorum. Ford'un Fiesta'sı, VW'nin Polo'su, Honda'nın Jazz'ı, yine Ford'un Focus'u, yine Honda'nın Civic'i. Yılların toplu taşıma kullanıcısı, "ev almadan araba almak çok saçma yahu" cümlesinin savunucusu olarak kendime dahi şaşıyorum ama kısa sürüyor, insan dediğin kıçının keyfine düşkündür. Bir de karşıdan akşam gezmelerinden dönerken hadi karıcım metrobüse binelim diyebilmek zor kardeşim. Ben markaları ve modelleri biraz daha inceleyeyim. Fotoğraf makinesi almak için bir yıllık araştırma yaptığıma göre araba için de bir süre kapanmam gerekecek. Dizeli, benzinlisi, ikinci eli, hatasızı derken fazlaca mesai yapmak şart gibi. Özlü bir sözle de bitireyim:

"Ayağımızı yerden kessin yeter"

ps: bir de güvenli olsun, az yaksın, parkı kolay, bagajı dünyayı alan, bastık mı vınlayan, dur dedik mi donakalan, ikinci el olup da fazla kilometre yapmayanından arıyorum. evet araba, burayı okuyorsan seni arıyoruz, gel bize.

*Roman. Recaizade Mahmud Ekrem,1889